Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 61 (Rāmasya Sītānveṣaṇam — Vilāpaḥ)
रामस्य सीतन्वेषणम् — विलापः
VR 3.61.27Baroda CE 3.59.25
एवं स विलपन् रामः सीताहरणकर्षितः ।
[Baroda CE 3.59.25]evaṃ sa vilapan rāmaḥ sītāharaṇakarṣitaḥ |
दीनः शोकसमाविष्टो मुहूर्तं विह्वलोऽभवत् ॥ २७ ॥
dīnaḥ śokasamāviṣṭo muhūrtaṃ vihvalo'bhavat || 27 ||
Scholarly Translation
Lamenting thus (evaṃ sa vilapan), Rāma, wasted by the abduction of Sītā (sītā-haraṇa-karṣitaḥ), wretched and overwhelmed by grief (śoka-samāviṣṭaḥ), became beside himself for a time (muhūrtaṃ vihvalo 'bhavat).
Narrative Context (Verses 24–27): Though Lakṣmaṇa assures him that he will recover Maithilī just as Viṣṇu bound Bali and reclaimed the earth, Rāma laments that every grove, lotus-pond, and mountain cave has been searched in vain.