Book 3 · Araṇyakāṇḍa · Sarga 9 (Sītākṛta-dharmopadeśaḥ — Adharma-hiṃsā-nivāraṇa-prārthanā)
सीताकृतधर्मोपदेशः — अधर्महिंसानिवारणप्रार्थना
VR 3.9.14Baroda CE 3.8.11
त्वं हि बाणधनुष्पाणिर्भ्रात्रा सह वनं गतः ।
[Baroda CE 3.8.11]tvaṃ hi bāṇadhanuṣpāṇirbhrātrā saha vanaṃ gataḥ |
दृष्ट्वा वनचरान् सर्वान् कच्चित् कुर्याः शरव्ययम् ॥ १४ ॥
dṛṣṭvā vanacarān sarvān kaccit kuryāḥ śaravyayam || 14 ||
Scholarly Translation
For when you have gone to the forest with your brother bearing arrows and bow in hand (bāṇa-dhanuṣ-pāṇiḥ), upon beholding all the forest-roamers (vanacarān), might you not discharge your shafts (kuryāḥ śara-vyayam)?
Narrative Context (Verses 13–18): Warning that proximity to weapons inflames a warrior’s martial impulse just as fuel feeds fire, Sītā recounts the ancient parable of the ascetic entrusted with a sword.