Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 18 (Rāmakṛta-dharma-nirṇayaḥ — Vālyupālambha-nirasanam — Vāli-prasādanam)
रामकृतधर्मनिर्णयः — वाल्युपालम्भनिरसनम् — वालिप्रसादनम्
VR 4.18.50Baroda CE 4.18.46
न चात्मानमहं शोचे न तारां नापि बान्धवान् ।
[Baroda CE 4.18.46]na cātmānamahaṃ śoce na tārāṃ nāpi bāndhavān |
यथा पुत्रं गुणज्येष्ठमङ्गदं कनकाङ्गदम् ॥ ५० ॥
yathā putraṃ guṇajyeṣṭhamaṅgadaṃ kanakāṅgadam || 50 ||
Scholarly Translation
“I do not grieve for myself (na cātmānam ahaṃ śoce), nor for Tārā, nor even for my kinsmen (nāpi bāndhavān), so much as for my son Aṅgada, foremost in virtues (guṇajyeṣṭham) and adorned with golden armlets (kanakāṅgadam).
Narrative Context (Verses 49–54): Choked with tears like a mired elephant, Vālin grieves not for himself or Tārā but for young Aṅgada, begging Rāma to cherish Sugrīva and Aṅgada like Bharata and Lakṣmaṇa.