Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 20 (Patiṃ Pariṣvajya Tārāyāḥ Karuṇa-vilāpaḥ)
पतिं परिष्वज्य तारायाः करुणविलापः
VR 4.20.24Baroda CE 4.20.22
किमङ्गदं साङ्गदवीरबाहो विहाय यातोऽसि चिरं प्रवासम् ।
[Baroda CE 4.20.22]kimaṅgadaṃ sāṅgadavīrabāho vihāya yāto'si ciraṃ pravāsam |
न युक्तमेवं गुणसंनिकृष्टं विहाय पुत्रं प्रियचारुवेषम् ॥ २४ ॥
na yuktamevaṃ guṇasaṃnikṛṣṭaṃ vihāya putraṃ priyacāruveṣam || 24 ||
Scholarly Translation
“O you whose heroic arms are adorned with armlets (sāṅgadavīrabāho), why have you departed on a long journey, abandoning Aṅgada (kim aṅgadaṃ vihāya yāto 'si ciraṃ pravāsam)? It is not fitting thus to abandon a son so rich in virtues and clad in lovely attire (vihāya putraṃ priyacāruveṣam)!”
Narrative Context (Verses 23–26): As the monkey-women clasp Aṅgada and join in lamentation, Tārā bows her head to Vālin's feet, begs forgiveness for any past offence, and resolves to fast unto death.