Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 22 (Mriyamāṇasya Vālinaḥ Sugrīva-Aṅgada-Tārābhyaḥ Sāmānyopadeśaḥ — Kāñcanamālā-pradānam — Prāṇa-tyāgaḥ)
म्रियमाणस्य वालिनः सुग्रीवाङ्गदताराभ्यः सामान्योपदेशः — काञ्चनमालाप्रदानम् — प्राणत्यागः
VR 4.22.19Baroda CE 4.22.19
तां मालां काञ्चनीं दत्त्वा दृष्ट्वा चैवात्मजं स्थितम् ।
[Baroda CE 4.22.19]tāṃ mālāṃ kāñcanīṃ dattvā dṛṣṭvā caivātmajaṃ sthitam |
संसिद्धः प्रेत्यभावाय स्नेहादङ्गदमब्रवीत् ॥ १९ ॥
saṃsiddhaḥ pretyabhāvāya snehādaṅgadamabravīt || 19 ||
Scholarly Translation
Having given that golden necklace (tāṃ mālāṃ kāñcanīṃ dattvā) and beholding his son standing near (dṛṣṭvā caivātmajaṃ sthitam), [Vālin], fully prepared for the state hereafter (saṃsiddhaḥ pretyabhāvāya), spoke out of affection to Aṅgada (snehād aṅgadam abravīt):
Narrative Context (Verses 19–23): Prepared for the hereafter, Vālin delivers his final counsel of royal service to Aṅgada, instructing him to obey Sugrīva and follow the middle path between excessive familiarity and aloofness.