Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 22 (Mriyamāṇasya Vālinaḥ Sugrīva-Aṅgada-Tārābhyaḥ Sāmānyopadeśaḥ — Kāñcanamālā-pradānam — Prāṇa-tyāgaḥ)
म्रियमाणस्य वालिनः सुग्रीवाङ्गदताराभ्यः सामान्योपदेशः — काञ्चनमालाप्रदानम् — प्राणत्यागः
† VR 4.22.30† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† ततः षोडशमे वर्षे गोलभो विनिपातितः ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† tataḥ ṣoḍaśame varṣe golabho vinipātitaḥ |
† तं हत्वा दुर्विनीतं तु वाली दंष्ट्राकरालवान् ।
† taṃ hatvā durvinītaṃ tu vālī daṃṣṭrākarālavān |
† सर्वाभयंकरोऽस्माकं कथमेष निपातितः ॥ ३० ॥
† sarvābhayaṃkaro'smākaṃ kathameṣa nipātitaḥ || 30 ||
Scholarly Translation
Then in the sixteenth year (tataḥ ṣoḍaśame varṣe) Golabha was struck down (golabho vinipātitaḥ)! Having slain that unruly [foe] (taṃ hatvā durvinītaṃ tu), Vālin, dreadful with his terrible fangs (daṃṣṭrākarālavān) and the giver of security to us all (sarvābhayaṃkaro 'smākam)—how has he been laid low (katham eṣa nipātitaḥ)?”
Narrative Context (Verses 29–32): Recalling how Vālin slew the Gandharva Golabha in the sixteenth year, the monkeys wander restless like a herd whose bull is slain, while Tārā collapses embracing her dead lord.