Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 22 (Mriyamāṇasya Vālinaḥ Sugrīva-Aṅgada-Tārābhyaḥ Sāmānyopadeśaḥ — Kāñcanamālā-pradānam — Prāṇa-tyāgaḥ)
म्रियमाणस्य वालिनः सुग्रीवाङ्गदताराभ्यः सामान्योपदेशः — काञ्चनमालाप्रदानम् — प्राणत्यागः
VR 4.22.32Baroda CE 4.22.26
ततस्तु तारा व्यसनार्णवप्लुता मृतस्य भर्तुर्वदनं समीक्ष्य सा ।
[Baroda CE 4.22.26]tatastu tārā vyasanārṇavaplutā mṛtasya bharturvadanaṃ samīkṣya sā |
जगाम भूमिं परिरभ्य वालिनं महाद्रुमं छिन्नमिवाश्रिता लता ॥ ३२ ॥
jagāma bhūmiṃ parirabhya vālinaṃ mahādrumaṃ chinnamivāśritā latā || 32 ||
Scholarly Translation
Then Tārā (tatas tu tārā), submerged in an ocean of calamity (vyasanārṇavaplutā), gazing upon the face of her dead husband (mṛtasya bhartur vadanaṃ samīkṣya sā), sank to the earth (jagāma bhūmim) embracing Vālin (parirabhya vālinam), like a creeper clinging to a felled mighty tree (mahādrumaṃ chinnam ivāśritā latā).
Narrative Context (Verses 29–32): Recalling how Vālin slew the Gandharva Golabha in the sixteenth year, the monkeys wander restless like a herd whose bull is slain, while Tārā collapses embracing her dead lord.