Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 29 (Śaradāgame Vismṛta-Rāmakāryasya Sugrīvasya Hanumatkṛta-prabodhanam — Nīlāya Senā-saṅgrahājñā)
शरदागमे विस्मृतरामकार्यस्य सुग्रीवस्य हनुमत्कृतप्रबोधनम् — नीलाय सेनासङ्ग्रहाज्ञा
VR 4.29.11Baroda CE 4.28.10
तस्य राज्यं च कीर्तिश्च प्रतापश्चापि वर्धते ।
[Line 1: in Baroda CE 4.28.10]tasya rājyaṃ ca kīrtiśca pratāpaścāpi vardhate |
यस्य कोशश्च दण्डश्च मित्राण्यात्मा च भूमिप ।
[Line 2: in Baroda CE 4.28.11]yasya kośaśca daṇḍaśca mitrāṇyātmā ca bhūmipa |
समान्येतानि सर्वाणि स राज्यं महदश्नुते ॥ ११ ॥
[Line 3: in Baroda CE 4.28.11]samānyetāni sarvāṇi sa rājyaṃ mahadaśnute || 11 ||
Scholarly Translation
—his kingdom, fame, and martial splendor increase (tasya rājyaṃ ca kīrtiś ca pratāpaś cāpi vardhate). He for whom treasury, army, allies, and his own self (kośaś ca daṇḍaś ca mitrāṇy ātmā ca), O king, are all held in equal regard (samāny etāni sarvāṇi), enjoys a mighty sovereignty (sa rājyaṃ mahad aśnute).
Narrative Context (Verses 7–12): Approaching Sugrīva with reasoned, affectionate counsel, Hanūmān reminds him that having regained his ancestral sovereignty, he must now fulfill his remaining duty to his allies.