Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 56 (Prāyopaviṣṭānāṃ Vānarāṇāṃ Vilāpaḥ — Sampātyāgamanam — Jaṭāyur-vadha-śravaṇam)
प्रायोपविष्टानां वानराणां विलापः — सम्पात्यागमनम् — जटायुर्वधश्रवणम्
† VR 4.56.17† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† तदसुखमनुकीर्तितं वचो भुवि पतितांश्च निरीक्ष्य वानरान् ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† tadasukhamanukīrtitaṃ vaco bhuvi patitāṃśca nirīkṣya vānarān |
† भृशचकितमतिर्महामतिः कृपणमुदाहृतवान् स गृध्रराजः ॥ १७ ॥
† bhṛśacakitamatirmahāmatiḥ kṛpaṇamudāhṛtavān sa gṛdhrarājaḥ || 17 ||
Scholarly Translation
Hearing that sorrowful speech (asukham anukīrtitaṃ vacaḥ) and beholding the monkeys prostrate upon the ground, that high-minded king of vultures, his mind deeply shaken (bhṛśacakitamatiḥ), uttered a piteous cry (kṛpaṇam udāhṛtavān).
Narrative Context (Verses 13–18): Hearing Aṅgada envying Jaṭāyus's glorious death at Rāvaṇa's hands and blaming Kaikeyī's boon for all their woes, the shaken vulture Sampāti cries out in grief.