Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 56 (Prāyopaviṣṭānāṃ Vānarāṇāṃ Vilāpaḥ — Sampātyāgamanam — Jaṭāyur-vadha-śravaṇam)
प्रायोपविष्टानां वानराणां विलापः — सम्पात्यागमनम् — जटायुर्वधश्रवणम्
VR 4.56.24Baroda CE 4.55.20
यस्य रामः प्रियः पुत्रो ज्येष्ठो गुरुजनप्रियः ।
[Line 1: in Baroda CE 4.55.20]yasya rāmaḥ priyaḥ putro jyeṣṭho gurujanapriyaḥ |
सूर्यांशुदग्धपक्षत्वान्न शक्नोमि विसर्पितुम् ।
[Line 2: in Baroda CE 4.55.21]sūryāṃśudagdhapakṣatvānna śaknomi visarpitum |
इच्छेयं पर्वतादस्मादवतर्तुमरिंदमाः ॥ २४ ॥
[Line 3: in Baroda CE 4.55.21]iccheyaṃ parvatādasmādavatartumariṃdamāḥ || 24 ||
Scholarly Translation
“Whose beloved eldest son is Rāma, dear to his elders (gurujanapriyaḥ)? Because my wings were burned by the sun's rays (sūryāṃśu-dagdha-pakṣatvāt), I am unable to move about (visarpitum); I wish to descend from this mountain, O tamers of foes!”
Narrative Context (Verses 19–24): Trembling at the news of his beloved brother Jaṭāyus's death, the wing-scorched Sampāti begs the monkeys to carry him down from the crag and recount the battle.