Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 58 (Sampātinā Sva-vṛttānta-kathanam — Laṅkāyāṃ Sītāyā Avasthiti-prakāśanam)
सम्पातिना स्ववृत्तान्तकथनम् — लङ्कायां सीताया अवस्थितिप्रकाशनम्
VR 4.58.18Baroda CE 4.57.18
तां तु सीतामहं मन्ये रामस्य परिकीर्तनात् ।
[Baroda CE 4.57.18]tāṃ tu sītāmahaṃ manye rāmasya parikīrtanāt |
श्रूयतां मे कथयतो निलयं तस्य रक्षसः ॥ १८ ॥
śrūyatāṃ me kathayato nilayaṃ tasya rakṣasaḥ || 18 ||
Scholarly Translation
“From her repeated invocation of Rāma (rāmasya parikīrtanāt), I deem her to be Sītā; now hear from me as I declare the abode of that Rākṣasa (nilayaṃ tasya rakṣasaḥ)!”
Narrative Context (Verses 13–18): Proclaiming his ancient cosmic memory, Sampāti reveals that he saw a weeping young woman in yellow silk—whom he recognized as Sītā—being carried off by Rāvaṇa.