Book 4 · Kiṣkindhākāṇḍa · Sarga 63 (Muni-vacanāt Sampāteḥ Nūtana-pakṣodbhavaḥ — Gaganārohaṇam — Dakṣiṇa-samudra-tīra-prāptiḥ)
मुनिवचनात् सम्पातेः नूतनपक्षोद्भवः — गगनारोहणम् — दक्षिणसमुद्रतीरप्राप्तिः
VR 4.63.2Baroda CE 4.62.2
कन्दरात् तु विसर्पित्वा पर्वतस्य शनैः शनैः ।
[Baroda CE 4.62.2]kandarāt tu visarpitvā parvatasya śanaiḥ śanaiḥ |
अहं विन्ध्यं समारुह्य भवतः प्रतिपालये ॥ २ ॥
ahaṃ vindhyaṃ samāruhya bhavataḥ pratipālaye || 2 ||
Scholarly Translation
“Having crept out (visarpitvā) slowly, slowly from the cavern of the mountain (kandarāt parvatasya), I, having climbed up Vindhya, have been awaiting you (bhavataḥ pratipālaye).
Narrative Context (Verses 1–5): Sampāti recounts how Niśākara praised him and entered his hermitage, and how for over eight thousand years he has restrained his desire to die by cherishing the sage's saving words.