Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 16 (Sītā-śīlādi-praśaṃsā — Rāma-duḥkhānusmaraṇena Hanumac-chokaḥ)
सीताशीलादिप्रशंसा — रामदुःखानुस्मरणेन हनुमच्छोकः
VR 5.16.2Baroda CE 5.14.2
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा बाष्पपर्याकुलेक्षणः ।
[Baroda CE 5.14.2]sa muhūrtamiva dhyātvā bāṣpaparyākulekṣaṇaḥ |
सीतामाश्रित्य तेजस्वी हनूमान् विललाप ह ॥ २ ॥
sītāmāśritya tejasvī hanūmān vilalāpa ha || 2 ||
Scholarly Translation
Reflecting for a moment (muhūrtam iva), his eyes brimming and agitated with tears (bāṣpaparyākulekṣaṇaḥ), the glorious Hanumān lamented on account of Sītā.
Narrative Context (Verses 1–6): Praising the praiseworthy Sītā and Rāma who delights through his virtues, tear-eyed Hanumān laments her plight under inexorable fate while admiring her Gaṅgā-like composure and mutual worthiness with Rāghava.