Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 16 (Sītā-śīlādi-praśaṃsā — Rāma-duḥkhānusmaraṇena Hanumac-chokaḥ)
सीताशीलादिप्रशंसा — रामदुःखानुस्मरणेन हनुमच्छोकः
VR 5.16.21Baroda CE 5.14.21
सेयं कनकवर्णांगी नित्यं सुस्मितभाषिणी ।
[Baroda CE 5.14.21]seyaṃ kanakavarṇāṃgī nityaṃ susmitabhāṣiṇī |
सहते यातनामेतामनर्थानामभागिनी ॥ २१ ॥
sahate yātanāmetāmanarthānāmabhāginī || 21 ||
Scholarly Translation
That very lady of golden-hued limbs (kanakavarṇāṅgī), ever speaking with a gentle smile (nityaṃ susmitabhāṣiṇī), now endures this torment (yātanām), though wholly undeserving of calamities (anarthānām abhāginī).
Narrative Context (Verses 19–23): Recalling how Sītā joyfully entered the wilderness out of love for her husband, Hanumān compares Rāma's longing to a thirsty traveler seeking a water-pavilion and a dethroned king regaining his realm.