Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 16 (Sītā-śīlādi-praśaṃsā — Rāma-duḥkhānusmaraṇena Hanumac-chokaḥ)
सीताशीलादिप्रशंसा — रामदुःखानुस्मरणेन हनुमच्छोकः
VR 5.16.27Baroda CE 5.14.27
दुष्करं कुरुते रामो हीनो यदनया प्रभुः ।
[Baroda CE 5.14.27]duṣkaraṃ kurute rāmo hīno yadanayā prabhuḥ |
धारयत्यात्मनो देहं न दुःखेनावसीदति ॥ २७ ॥
dhārayatyātmano dehaṃ na duḥkhenāvasīdati || 27 ||
Scholarly Translation
The lord Rāma accomplishes what is hard to do (duṣkaraṃ kurute) in that, bereft of her, he sustains his own body and does not sink down in sorrow (na duḥkhenāvasīdati).
Narrative Context (Verses 24–28): Fixing her single-pointed heart solely upon Rāma, Sītā sees neither her demon guards nor the flowering trees, moving Hanumān himself to grief over her unmerited suffering.