Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 32 (Vṛkṣopari Kapirūpaṃ Dṛṣṭvā Sītāyā Vismayaḥ — Svapna-śaṅkā)
वृक्षोपरि कपिरूपं दृष्ट्वा सीताया विस्मयः — स्वप्नशङ्का
VR 5.32.8Baroda CE 5.30.3
सा तं समीक्ष्यैव भृशं विपन्ना गतासुकल्पेव बभूव सीता ।
[Baroda CE 5.30.3]sā taṃ samīkṣyaiva bhṛśaṃ vipannā gatāsukalpeva babhūva sītā |
चिरेण संज्ञां प्रतिलभ्य चैवं विचिन्तयामास विशालनेत्रा ॥ ८ ॥
cireṇa saṃjñāṃ pratilabhya caivaṃ vicintayāmāsa viśālanetrā || 8 ||
Scholarly Translation
Merely upon beholding him, Sītā was sorely distressed (bhṛśaṃ vipannā) and became almost lifeless (gatāsu-kalpeva babhūva). Regaining consciousness after a long while (cireṇa saṃjñāṃ pratilabhya), the wide-eyed lady reflected thus:
Narrative Context (Verses 6–10): Weeping softly lest the rākṣasīs hear, Sītā wonders whether the monkey before her is an inauspicious dream, prays for Rāma’s welfare, and then refutes the dream hypothesis because grief denies her sleep.