Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 34 (Māyā-Rāvaṇa-śaṅkayā Sītayodvegaḥ — Hanumatā Sva-vṛttānta-nivedanam)
मायारावणशङ्कया सीतयोद्वेगः — हनुमता स्ववृत्तान्तनिवेदनम्
VR 5.34.11Baroda CE 5.32.11
तामशोकस्य शाखां तु विमुक्त्वा शोककर्शिता ।
[Baroda CE 5.32.11]tāmaśokasya śākhāṃ tu vimuktvā śokakarśitā |
तस्यामेवानवद्याङ्गी धरण्यां समुपाविशत् ॥ ११ ॥
tasyāmevānavadyāṅgī dharaṇyāṃ samupāviśat || 11 ||
Scholarly Translation
Releasing that branch of the aśoka tree (tām aśokasya śākhāṃ tu vimuktvā), emaciated by grief (śoka-karśitā), the lady of faultless limbs sat down upon the bare earth itself (tasyām evānavadyāṅgī dharaṇyāṃ samupāviśat).
Narrative Context (Verses 7–12): As mutual trust and wondrous joy arise between them, Hanūmān steps closer to salute Sītā; suddenly suspecting Rāvaṇa in disguise, she releases the branch, sits on the ground, and averts her gaze.