Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 34 (Māyā-Rāvaṇa-śaṅkayā Sītayodvegaḥ — Hanumatā Sva-vṛttānta-nivedanam)
मायारावणशङ्कया सीतयोद्वेगः — हनुमता स्ववृत्तान्तनिवेदनम्
VR 5.34.13Baroda CE 5.32.13
तं दृष्ट्वा वन्दमानं च सीता शशिनिभानना ।
[Baroda CE 5.32.13]taṃ dṛṣṭvā vandamānaṃ ca sītā śaśinibhānanā |
अब्रवीद् दीर्घमुच्छ्वस्य वानरं मधुरस्वरा ॥ १३ ॥
abravīd dīrghamucchvasya vānaraṃ madhurasvarā || 13 ||
Scholarly Translation
Seeing him bowing in salutation (taṃ dṛṣṭvā vandamānaṃ ca), Sītā of moon-like countenance (śaśi-nibhānanā), heaving a long sigh (dīrgham ucchvasya), spoke to the monkey in a sweet voice (madhura-svarā):
Narrative Context (Verses 13–18): Sighing deeply, Sītā chides the bowing monkey in case he is Rāvaṇa disguised as at Janasthāna, yet immediately dismisses her suspicion on feeling inner joy and invites him to speak of Rāma.