Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 35 (Rāma-Lakṣmaṇa-sāmudrika-lakṣaṇa-varṇanam — Rāma-Sugrīva-sakhya-kathanam — Sītā-pratyayotpādanam)
रामलक्ष्मणसामुद्रिकलक्षणवर्णनम् — रामसुग्रीवसख्यकथनम् — सीताप्रत्ययोत्पादनम्
VR 5.35.40Baroda CE 5.33.37
स्वनवन्त्यवकीर्णानि तस्मिन् विहतचेतसि ।
[Line 1: in Baroda CE 5.33.37]svanavantyavakīrṇāni tasmin vihatacetasi |
तान्यङ्के दर्शनीयानि कृत्वा बहुविधं तदा ॥ ४० ॥
[Line 2: in Baroda CE 5.33.38]tānyaṅke darśanīyāni kṛtvā bahuvidhaṃ tadā || 40 ||
Scholarly Translation
resonant (svanavanti) as they were scattered down (avakīrṇāni) while his mind was stricken with grief (tasmin vihatacetasi). Placing those lovely ornaments (darśanīyāni) upon his lap (aṅke kṛtvā), in manifold ways (bahuvidham) then
Narrative Context (Verses 37–42): Sugrīva grows dim with sorrow like an eclipsed sun and brings out the ornaments dropped by Sītā, whose sight kindles Rāma's fire of grief until Hanumān revives him.