Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 35 (Rāma-Lakṣmaṇa-sāmudrika-lakṣaṇa-varṇanam — Rāma-Sugrīva-sakhya-kathanam — Sītā-pratyayotpādanam)
रामलक्ष्मणसामुद्रिकलक्षणवर्णनम् — रामसुग्रीवसख्यकथनम् — सीताप्रत्ययोत्पादनम्
VR 5.35.41Baroda CE 5.33.38
तेन देवप्रकाशेन देवेन परिदेवितम् ।
[Line 1: in Baroda CE 5.33.38]tena devaprakāśena devena paridevitam |
पश्यतस्तानि रुदतस्ताम्यतश्च पुनः पुनः ।
[Line 2: in Baroda CE 5.33.39]paśyatastāni rudatastāmyataśca punaḥ punaḥ |
प्रादीपयद् दाशरथेस्तदा शोकहुताशनम् ॥ ४१ ॥
[Line 3: in Baroda CE 5.33.39]prādīpayad dāśarathestadā śokahutāśanam || 41 ||
Scholarly Translation
that lord of divine effulgence (tena devaprakāśena devena) lamented (paridevitam); as he gazed upon them (paśyataḥ tāni), wept (rudataḥ), and fainted again and again (tāmyataś ca punaḥ punaḥ), [that sight] fanned the fire of grief (śokahutāśanam) of Daśaratha's son.
Narrative Context (Verses 37–42): Sugrīva grows dim with sorrow like an eclipsed sun and brings out the ornaments dropped by Sītā, whose sight kindles Rāma's fire of grief until Hanumān revives him.