Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 35 (Rāma-Lakṣmaṇa-sāmudrika-lakṣaṇa-varṇanam — Rāma-Sugrīva-sakhya-kathanam — Sītā-pratyayotpādanam)
रामलक्ष्मणसामुद्रिकलक्षणवर्णनम् — रामसुग्रीवसख्यकथनम् — सीताप्रत्ययोत्पादनम्
VR 5.35.42Baroda CE 5.33.40
शायितं च चिरं तेन दुःखार्तेन महात्मना ।
[Baroda CE 5.33.40]śāyitaṃ ca ciraṃ tena duḥkhārtena mahātmanā |
मयापि विविधैर्वाक्यैः कृच्छ्रादुत्थापितः पुनः ॥ ४२ ॥
mayāpi vividhairvākyaiḥ kṛcchrādutthāpitaḥ punaḥ || 42 ||
Scholarly Translation
And for a long time (ciram) that great-souled one, afflicted with sorrow (duḥkhārtena), lay prostrate (śāyitam); and only with difficulty (kṛcchrāt) was he raised up again (utthāpitaḥ punaḥ) by me with manifold words of counsel (vividhair vākyaiḥ).
Narrative Context (Verses 37–42): Sugrīva grows dim with sorrow like an eclipsed sun and brings out the ornaments dropped by Sītā, whose sight kindles Rāma's fire of grief until Hanumān revives him.