Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.21Baroda CE 5.34.20
सुखानामुचितो नित्यमसुखानामनूचितः ।
[Baroda CE 5.34.20]sukhānāmucito nityamasukhānāmanūcitaḥ |
दुःखमुत्तरमासाद्य कच्चिद् रामो न सीदति ॥ २१ ॥
duḥkhamuttaramāsādya kaccid rāmo na sīdati || 21 ||
Scholarly Translation
Ever accustomed to pleasures (sukhānām ucito nityam) and unaccustomed to hardships (asukhānām anūcitaḥ), having met with supreme sorrow (duḥkham uttaram āsādya), I hope Rāma does not sink into despair (kaccid rāmo na sīdati).
Narrative Context (Verses 19–24): Sītā asks whether Rāma combines human effort with divine grace, whether exile has cooled his love, how Kausalyā, Sumitrā, and Bharata fare, and whether Bharata will send an army.