Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.23Baroda CE 5.34.22
मन्निमित्तेन मानार्हः कच्चिच्छोकेन राघवः ।
[Baroda CE 5.34.22]mannimittena mānārhaḥ kaccicchokena rāghavaḥ |
कच्चिन्नान्यमना रामः कच्चिन्मां तारयिष्यति ॥ २३ ॥
kaccinnānyamanā rāmaḥ kaccinmāṃ tārayiṣyati || 23 ||
Scholarly Translation
Is Rāghava, who is worthy of honor (mānārhaḥ), [afflicted] by grief on my account (mannimittena śokena)? I hope Rāma's mind is not turned elsewhere (kaccin nānyamanā rāmaḥ); will he rescue me (kaccin māṃ tārayiṣyati)?
Narrative Context (Verses 19–24): Sītā asks whether Rāma combines human effort with divine grace, whether exile has cooled his love, how Kausalyā, Sumitrā, and Bharata fare, and whether Bharata will send an army.