Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.29Baroda CE 5.34.28
धर्मापदेशात् त्यजतः स्वराज्यं मां चाप्यरण्यं नयतः पदातेः ।
[Baroda CE 5.34.28]dharmāpadeśāt tyajataḥ svarājyaṃ māṃ cāpyaraṇyaṃ nayataḥ padāteḥ |
नासीद् यथा यस्य न भीर्न शोकः कच्चित् स धैर्यं हृदये करोति ॥ २९ ॥
nāsīd yathā yasya na bhīrna śokaḥ kaccit sa dhairyaṃ hṛdaye karoti || 29 ||
Scholarly Translation
He in whom there was neither anguish (nāsīd vyathā), nor fear (na bhīḥ), nor grief (na śokaḥ) when he abandoned his own kingdom in the name of dharma (dharmāpadeśāt tyajataḥ svarājyam) and led me on foot into the forest (māṃ cāpy araṇyaṃ nayataḥ padāteḥ)—does he still maintain fortitude in his heart (kaccit sa dhairyaṃ hṛdaye karoti)?
Narrative Context (Verses 25–30): Sītā asks whether Sugrīva and Lakṣmaṇa will come to slay the Rākṣasas, whether grief withers Rāma's lotus-fragrant face, and declares she wishes to live only to hear of him.