Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.30Baroda CE 5.34.29
न चास्य माता न पिता न चान्यः स्नेहाद् विशिष्टोऽस्ति मया समो वा ।
[Baroda CE 5.34.29]na cāsya mātā na pitā na cānyaḥ snehād viśiṣṭo'sti mayā samo vā |
तावद्ध्यहं दूत जिजीविषेयं यावत् प्रवृत्तिं शृणुयां प्रियस्य ॥ ३० ॥
tāvaddhyahaṃ dūta jijīviṣeyaṃ yāvat pravṛttiṃ śṛṇuyāṃ priyasya || 30 ||
Scholarly Translation
Neither his mother, nor his father, nor anyone else (na cānyaḥ) excels me or equals me in his affection (snehād viśiṣṭo 'sti mayā samo vā); for I wish to live (tāvad dhy ahaṃ jijīviṣeyam), O envoy (dūta), only so long as I may hear tidings of my beloved (yāvat pravṛttiṃ śṛṇuyāṃ priyasya).”
Narrative Context (Verses 25–30): Sītā asks whether Sugrīva and Lakṣmaṇa will come to slay the Rākṣasas, whether grief withers Rāma's lotus-fragrant face, and declares she wishes to live only to hear of him.