Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.43Baroda CE 5.34.41
नित्यं ध्यानपरो रामो नित्यं शोकपरायणः ।
[Baroda CE 5.34.41]nityaṃ dhyānaparo rāmo nityaṃ śokaparāyaṇaḥ |
नान्यच्चिन्तयते किंचित् स तु कामवशं गतः ॥ ४३ ॥
nānyaccintayate kiṃcit sa tu kāmavaśaṃ gataḥ || 43 ||
Scholarly Translation
Rāma is ever absorbed in meditation [upon you] (nityaṃ dhyānaparo rāmaḥ) and ever given over to grief (nityaṃ śokaparāyaṇaḥ); fallen under the sway of love (sa tu kāmavaśaṃ gataḥ), he thinks of nothing else at all (nānyac cintayate kiṃcit).
Narrative Context (Verses 43–47): Hearing how sleepless Rāma awakens calling her name and sighs over every lovely flower, Sītā is at once relieved and grieved, shining like an autumn night.