Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.44Baroda CE 5.34.42
अनिद्रः सततं रामः सुप्तोऽपि च नरोत्तमः ।
[Baroda CE 5.34.42]anidraḥ satataṃ rāmaḥ supto'pi ca narottamaḥ |
सीतेति मधुरां वाणीं व्याहरन् प्रतिबुध्यते ॥ ४४ ॥
sīteti madhurāṃ vāṇīṃ vyāharan pratibudhyate || 44 ||
Scholarly Translation
Rāma is perpetually sleepless (anidraḥ satataṃ rāmaḥ); and even when that best of men falls asleep (supto 'pi ca narottamaḥ), he awakens (pratibudhyate) uttering the sweet word, ‘O Sītā!’ (sīteti madhurāṃ vāṇīṃ vyāharan).
Narrative Context (Verses 43–47): Hearing how sleepless Rāma awakens calling her name and sighs over every lovely flower, Sītā is at once relieved and grieved, shining like an autumn night.