Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.46Baroda CE 5.34.44
स देवि नित्यं परितप्यमानस्त्वामेव सीतेत्यभिभाषमाणः ।
[Baroda CE 5.34.44]sa devi nityaṃ paritapyamānastvāmeva sītetyabhibhāṣamāṇaḥ |
धृतव्रतो राजसुतो महात्मा तवैव लाभाय कृतप्रयत्नः ॥ ४६ ॥
dhṛtavrato rājasuto mahātmā tavaiva lābhāya kṛtaprayatnaḥ || 46 ||
Scholarly Translation
Ever tormented with grief (sa nityaṃ paritapyamānaḥ), O queen (devi), and calling upon you alone as ‘O Sītā!’ (tvām eva sītety abhibhāṣamāṇaḥ), that great-souled prince (rājasuto mahātmā), firm in his vow (dhṛtavrataḥ), is exerting every effort solely to regain you (tavaiva lābhāya kṛtaprayatnaḥ).”
Narrative Context (Verses 43–47): Hearing how sleepless Rāma awakens calling her name and sighs over every lovely flower, Sītā is at once relieved and grieved, shining like an autumn night.