Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 36 (Rāmāṅgulīyaka-pradānam — Sītā-harṣaḥ — Rāma-kuśala-praśnaḥ)
रामाङ्गुलीयकप्रदानम् — सीताहर्षः — रामकुशलप्रश्नः
VR 5.36.47Baroda CE 5.34.45
सा रामसंकीर्तनवीतशोका रामस्य शोकेन समानशोका ।
[Baroda CE 5.34.45]sā rāmasaṃkīrtanavītaśokā rāmasya śokena samānaśokā |
शरन्मुखेनाम्बुदशेषचन्द्रा निशेव वैदेहसुता बभूव ॥ ४७ ॥
śaranmukhenāmbudaśeṣacandrā niśeva vaidehasutā babhūva || 47 ||
Scholarly Translation
Her grief dispelled by the extolling of Rāma (rāmasaṃkīrtanavītaśokā), yet sharing an equal grief through Rāma's own grief (rāmasya śokena samānaśokā), that daughter of the Videha king (sā vaidehasutā) became like a night at the onset of autumn (śaranmukhena niśeva) whose moon is half-veiled by remnant clouds (ambudaśeṣacandrā).
Narrative Context (Verses 43–47): Hearing how sleepless Rāma awakens calling her name and sighs over every lovely flower, Sītā is at once relieved and grieved, shining like an autumn night.