Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 42 (Kiṅkarāśīti-sahasra-vadhaḥ — Hanumat-siṃhanādaḥ)
किङ्कराशीतिसहस्रवधः — हनुमत्सिंहनादः
VR 5.42.19Baroda CE 5.40.19
चारुपल्लवपत्राढ्यं यं सीता स्वयमास्थिता ।
[Baroda CE 5.40.19]cārupallavapatrāḍhyaṃ yaṃ sītā svayamāsthitā |
प्रवृद्धः शिंशपावृक्षः स च तेनाभिरक्षितः ॥ १९ ॥
pravṛddhaḥ śiṃśapāvṛkṣaḥ sa ca tenābhirakṣitaḥ || 19 ||
Scholarly Translation
“And that full-grown Śiṃśapā tree (pravṛddhaḥ śiṃśapā-vṛkṣaḥ), rich in lovely shoots and leaves (cāru-pallava-patrāḍhyaḥ), beneath which Sītā herself is seated—that too was protected by him.
Narrative Context (Verses 19–24): Incited by the Rākṣasīs' plea to punish the intruder who spared Sītā's Śiṃśapā tree, Rāvaṇa blazes like a funeral pyre and dispatches the Kiṅkara demons to capture Hanūmān.