Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 53 (Hanumal-lāṅgūla-dīpanam — Sītā-prārthanayā Śītalatānubhūtiḥ — Laṅkā-dahanopakramaḥ)
हनुमल्लाङ्गूलदीपनम् — सीताप्रार्थनया शीतलतानूभूतिः — लङ्कादहनोपक्रमः
VR 5.53.35Baroda CE 5.51.31
अथ वा तदिदं व्यक्तं यद् दृष्टं प्लवता मया ।
[Baroda CE 5.51.31]atha vā tadidaṃ vyaktaṃ yad dṛṣṭaṃ plavatā mayā |
रामप्रभावादाश्चर्यं पर्वतः सरितां पतौ ॥ ३५ ॥
rāmaprabhāvādāścaryaṃ parvataḥ saritāṃ patau || 35 ||
Scholarly Translation
“Or rather, this is clearly (tad idaṃ vyaktam) just like that marvel (āścaryam) which was seen by me while leaping (plavatā mayā)—the mountain in the lord of rivers (saritāṃ patau) [rising] through Rāma's power (rāma-prabhāvāt)!
Narrative Context (Verses 31–35): As the flame curls auspiciously rightward and Wind blows icy-cool, Hanumān marvels that the blazing fire on his tail feels like frost and recalls Maināka’s rising.