Book 5 · Sundarakāṇḍa · Sarga 57 (Samudra-laṅghanam — Mahendragirau Vānara-sainyena Hanumat-svāgatam)
समुद्रलङ्घनम् — महेन्द्रगिरौ वानरसैन्येन हनुमत्स्वागतम्
VR 5.57.22Baroda CE 5.55.12
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः ।
[Baroda CE 5.55.12]jāmbavān sa hariśreṣṭhaḥ prītisaṃhṛṣṭamānasaḥ |
उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत् ॥ २२ ॥
upāmantrya harīn sarvānidaṃ vacanamabravīt || 22 ||
Scholarly Translation
That foremost of monkeys, Jāmbavān (jāmbavān sa hariśreṣṭhaḥ), his heart thrilled with joy (prītisaṃhṛṣṭamānasaḥ), called together all the monkeys (upāmantrya harīn sarvān) and spoke this word (idaṃ vacanam abravīt):
Narrative Context (Verses 19–24): Hearing Hanumān's thunderous roar and the rushing sound of his thighs, the waiting monkeys on the northern shore grow eager, and Jāmbavān proclaims that Hanumān has surely succeeded.