Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 102 (Rāmeṇa Rāvaṇa-drāvaṇam — Lakṣmaṇam Uddiśya Rāma-vilāpaḥ — Hanumata Oṣadhi-parvatānayanaṃ Lakṣmaṇotthānaṃ Ca)
रामेण रावणद्रावणम् — लक्ष्मणमुद्दिश्य रामविलापः — हनुमत ओषधिपर्वतानयनं लक्ष्मणोत्थानं च
† VR 6.102.23† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† विषण्णस्य महाबाहो समाश्वासयिता मम ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† viṣaṇṇasya mahābāho samāśvāsayitā mama |
† राममेवं ब्रुवाणं तु शोकव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ २३ ॥
† rāmamevaṃ bruvāṇaṃ tu śokavyākulitendriyam || 23 ||
Scholarly Translation
“—you alone, O mighty-armed one, were my consoler (samāśvāsayitā mama) when I was downcast!” As Rāma was speaking thus, his senses overwhelmed by grief (śokavyākulitendriyam)—
Narrative Context (Verses 19–24): Declaring death on the battlefield better than the censure of kinsmen, Rāma implores the silent Lakṣmaṇa to awake and console him, until the physician Suṣeṇa intervenes.