Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 102 (Rāmeṇa Rāvaṇa-drāvaṇam — Lakṣmaṇam Uddiśya Rāma-vilāpaḥ — Hanumata Oṣadhi-parvatānayanaṃ Lakṣmaṇotthānaṃ Ca)
रामेण रावणद्रावणम् — लक्ष्मणमुद्दिश्य रामविलापः — हनुमत ओषधिपर्वतानयनं लक्ष्मणोत्थानं च
VR 6.102.28Baroda CE 6.89.11
विषादं मा कृथा वीर सप्राणोऽयमरिंदम ।
[Line 1: in Baroda CE 6.89.11]viṣādaṃ mā kṛthā vīra saprāṇo'yamariṃdama |
आख्याति तु प्रसुप्तस्य स्रस्तगात्रस्य भूतले ॥ २८ ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.89.12]ākhyāti tu prasuptasya srastagātrasya bhūtale || 28 ||
Scholarly Translation
“Do not give way to despondency (viṣādaṃ mā kṛthāḥ), O hero! He still possesses life (saprāṇo 'yam), O tamer of foes; [his heart] proclaims it as he lies stretched out on the ground with limp limbs (srastagātrasya) like one fast asleep (prasuptasya)—
Narrative Context (Verses 25–30): Pointing out Lakṣmaṇa's radiant face, lotus-red palms, and heaving chest as signs of life, Suṣeṇa dispatches Hanūmān to Mount Mahodaya to fetch the reviving herbs.