Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
VR 6.116.22Baroda CE 6.101.20
भर्तुः प्रियहिते युक्ते भर्तुर्विजयकांक्षिणि ।
[Baroda CE 6.101.20]bhartuḥ priyahite yukte bharturvijayakāṃkṣiṇi |
स्निग्धमेवंविधं वाक्यं त्वमेवार्हस्यनिन्दिते ॥ २२ ॥
snigdhamevaṃvidhaṃ vākyaṃ tvamevārhasyanindite || 22 ||
Scholarly Translation
“O blameless lady (anindite), devoted to what is dear and beneficial to your lord (bhartuḥ priyahite yukte) and wishing for your lord’s victory, you alone are worthy (tvam evārhasi) [to utter] such affectionate speech (snigdham evaṃvidhaṃ vākyam).
Narrative Context (Verses 19–24): Sītā declares that neither gold, jewels, nor sovereignty over the three worlds can equal Hanūmān’s words, and Hanūmān replies that her affectionate praise surpasses celestial kingship.