Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
† VR 6.116.3† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
† सम्प्रविश्य यथान्यायं सीताया विदितो हरिः ।
[Line 1: Southern Recension only]† sampraviśya yathānyāyaṃ sītāyā vidito hariḥ |
ददर्श मृजया हीनां सातङ्कां रोहिणीमिव ॥ ३ ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.101.2]dadarśa mṛjayā hīnāṃ sātaṅkāṃ rohiṇīmiva || 3 ||
Scholarly Translation
Entering in due form (yathānyāyam), the monkey (hariḥ), already known to Sītā, beheld her bereft of bodily adornment (mṛjayā hīnām), like [the lunar asterism] Rohiṇī stricken with terror (sātaṅkām).
Narrative Context (Verses 1–6): Honored by the night-wanderers, Hanūmān enters Laṅkā with Vibhīṣaṇa’s leave, bows humbly before Sītā in the grove, and prepares to deliver Rāma’s joyful message.