Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
VR 6.116.44Baroda CE 6.101.35
न परः पापमादत्ते परेषां पापकर्मणाम् ।
[Baroda CE 6.101.35]na paraḥ pāpamādatte pareṣāṃ pāpakarmaṇām |
समयो रक्षितव्यस्तु सन्तश्चारित्रभूषणाः ॥ ४४ ॥
samayo rakṣitavyastu santaścāritrabhūṣaṇāḥ || 44 ||
Scholarly Translation
‘A noble man (paraḥ) does not take upon himself the sin (nādatte pāpam) of others who commit sinful deeds (pareṣāṃ pāpakarmaṇām); the moral pledge must be guarded (samayo rakṣitavyas tu), for the virtuous have good conduct as their ornament (santaś cāritrabhūṣaṇāḥ).’
Narrative Context (Verses 43–48): Reciting an ancient verse sung by a bear in the presence of a tiger, Sītā teaches that a noble soul must show compassion even toward sinners deserving death.