Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 116 (Hanumatā Sītāyai Rāvaṇa-vadha-priya-sandeśa-nivedanam — Rākṣasī-vadha-prastāvaḥ Sītayā Karuṇayā Nivāraṇam (Na Kaścin Nāparādhyati))
हनुमता सीतायै रावणवधप्रियसन्देशनिवेदनम् — राक्षसीवधप्रस्तावः सीतया करुणया निवारणम् (न कश्चिन्नापराध्यति)
VR 6.116.47Baroda CE 6.101.38
एवमुक्तस्तु हनुमान् सीतया वाक्यकोविदः ।
[Baroda CE 6.101.38]evamuktastu hanumān sītayā vākyakovidaḥ |
प्रत्युवाच ततः सीतां रामपत्नीमनिन्दिताम् ॥ ४७ ॥
pratyuvāca tataḥ sītāṃ rāmapatnīmaninditām || 47 ||
Scholarly Translation
Thus addressed by Sītā, Hanūmān, skilled in speech (vākyakovidaḥ), then replied to Sītā, the blameless wife of Rāma (rāmapatnīm aninditām):
Narrative Context (Verses 43–48): Reciting an ancient verse sung by a bear in the presence of a tiger, Sītā teaches that a noble soul must show compassion even toward sinners deserving death.