Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 118 (Vibhīṣaṇena Sītāyā Ānayanam — Rāmeṇa Pādacāriṇyāḥ Sītāyā Avalokanam)
विभीषणेन सीताया आनयनम् — रामेण पादचारिण्याः सीताया अवलोकनम्
VR 6.118.24Baroda CE 6.103.24
नहि त्वां रावणो दृष्ट्वा दिव्यरूपां मनोरमाम् ।
[Baroda CE 6.103.24]nahi tvāṃ rāvaṇo dṛṣṭvā divyarūpāṃ manoramām |
मर्षयेत चिरं सीते स्वगृहे पर्यवस्थिताम् ॥ २४ ॥
marṣayeta ciraṃ sīte svagṛhe paryavasthitām || 24 ||
Scholarly Translation
For surely Rāvaṇa, having beheld you—of divine beauty (divyarūpām) and ravishing to the heart—would not have endured (na marṣayeta) for long while you dwelt in his own house, O Sītā.”
Narrative Context (Verses 22–25): Telling Sītā to seek shelter with Lakṣmaṇa, Bharata, Śatrughna, Sugrīva, or Vibhīṣaṇa since Rāvaṇa could never have restrained himself before her beauty, Rāma reduces the proud princess to tears like a creeper struck by an elephant's trunk.