Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 119 (Rāmeṇa Lokāpavāda-bhītyā Sītāṃ Prati Paruṣa-vacanam)
रामेण लोकापवादभीत्या सीतां प्रति परुषवचनम्
VR 6.119.10Baroda CE 6.104.10
सह संवृद्धभावेन संसर्गेण च मानद ।
[Baroda CE 6.104.10]saha saṃvṛddhabhāvena saṃsargeṇa ca mānada |
यदि तेऽहं न विज्ञाता हता तेनास्मि शाश्वतम् ॥ १० ॥
yadi te'haṃ na vijñātā hatā tenāsmi śāśvatam || 10 ||
Scholarly Translation
If through our mutually fostered affection (saha saṃvṛddhabhāvena) and long companionship (saṃsargeṇa), O bestower of honor, I have not been truly known by you, then I am ruined forever (hatā tenāsmi śāśvatam).
Narrative Context (Verses 7–12): Declaring that fate alone was to blame for any helpless contact of her body while her heart remained ever his, Sītā asks why Rāma did not renounce her in Laṅkā when Hanūmān first came.