Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 119 (Rāmeṇa Lokāpavāda-bhītyā Sītāṃ Prati Paruṣa-vacanam)
रामेण लोकापवादभीत्या सीतां प्रति परुषवचनम्
VR 6.119.9Baroda CE 6.104.9
मदधीनं तु यत् तन्मे हृदयं त्वयि वर्तते ।
[Baroda CE 6.104.9]madadhīnaṃ tu yat tanme hṛdayaṃ tvayi vartate |
पराधीनेषु गात्रेषु किं करिष्याम्यनीश्वरी ॥ ९ ॥
parādhīneṣu gātreṣu kiṃ kariṣyāmyanīśvarī || 9 ||
Scholarly Translation
That which is under my own control (madadhīnam)—my heart—abides in you alone; what could I do, powerless (anīśvarī), regarding my limbs that were under another's control (parādhīneṣu gātreṣu)?
Narrative Context (Verses 7–12): Declaring that fate alone was to blame for any helpless contact of her body while her heart remained ever his, Sītā asks why Rāma did not renounce her in Laṅkā when Hanūmān first came.