Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 124 (Indreṇa Mṛta-vānara-saṃjīvana-vara-pradānam)
इन्द्रेण मृतवानरसंजीवनवरप्रदानम्
VR 6.124.21Baroda CE 6.109.21
अनुजानीहि मां सौम्य पूजितोऽस्मि विभीषण ।
[Baroda CE 6.109.21]anujānīhi māṃ saumya pūjito'smi vibhīṣaṇa |
मन्युर्न खलु कर्तव्यः सखे त्वां चानुमानये ॥ २१ ॥
manyurna khalu kartavyaḥ sakhe tvāṃ cānumānaye || 21 ||
Scholarly Translation
Grant me leave to depart (anujānīhi māṃ saumya), O gentle Vibhīṣaṇa; I have been duly honoured! Surely no resentment or grief should be felt (manyur na khalu kartavyaḥ), O friend—I entreat your kind indulgence (tvāṃ cānumānaye)!
Narrative Context (Verses 19–24): Longing to see Bharata, his mothers, Guha, and the citizens of Ayodhyā, Rāma begs leave of Vibhīṣaṇa, who swiftly summons the golden, jewel-decked Puṣpaka chariot.