Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 32 (Māyā-Rāma-śiro-darśanena Sītāyā Dāruṇo Vilāpaḥ — Rāvaṇasya Nirgamanam)
मायारामशिरोदर्शननेन सीताया दारुणो विलापः — रावणस्य निर्गमनम्
VR 6.32.23Baroda CE 6.23.23
कल्याणै रुचिरं गात्रं परिष्वक्तं मयैव तु ।
[Baroda CE 6.23.23]kalyāṇai ruciraṃ gātraṃ pariṣvaktaṃ mayaiva tu |
क्रव्यादैस्तच्छरीरं ते नूनं विपरिकृष्यते ॥ २३ ॥
kravyādaistaccharīraṃ te nūnaṃ viparikṛṣyate || 23 ||
Scholarly Translation
That comely frame (ruciraṃ gātram) of yours, honored with auspicious rites (kalyāṇaiḥ) and embraced by me alone (mayaiva tu pariṣvaktam)—surely that body of yours is now being dragged about (viparikṛṣyate) by carrion-eaters (kravyādaiḥ)!
Narrative Context (Verses 19–24): Sītā implores the silent head to speak, reminds Rāma of his marriage vow never to part from her, and weeps that his body lies uncremated by his sacred fires.