Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 32 (Māyā-Rāma-śiro-darśanena Sītāyā Dāruṇo Vilāpaḥ — Rāvaṇasya Nirgamanam)
मायारामशिरोदर्शननेन सीताया दारुणो विलापः — रावणस्य निर्गमनम्
VR 6.32.9Baroda CE 6.23.9
प्रथमं मरणं नार्या भर्तुर्वैगुण्यमुच्यते ।
[Baroda CE 6.23.9]prathamaṃ maraṇaṃ nāryā bharturvaiguṇyamucyate |
सुवृत्तः साधुवृत्तायाः संवृत्तस्त्वं ममाग्रतः ॥ ९ ॥
suvṛttaḥ sādhuvṛttāyāḥ saṃvṛttastvaṃ mamāgrataḥ || 9 ||
Scholarly Translation
A husband's dying first (prathamaṃ maraṇam) is declared to be a wife's demerit (nāryā vaiguṇyam); yet you of virtuous conduct (su-vṛttaḥ) have passed away (saṃvṛttaḥ) before me, who have lived virtuously (sādhu-vṛttāyāḥ).
Narrative Context (Verses 7–12): Reviving from her swoon and drawing near the phantom head, Sītā laments her widowhood, Kausalyā's bereavement like a cow robbed of its calf, and the falsified prophecies of Rāma's longevity.