Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 47 (Puṣpakam Āropya Sītayā Baddhayo Rāma-Lakṣmaṇayor Darśanam — Sītā-vilāpaḥ)
पुष्पकमारोप्य सीतया बद्धयो रामलक्ष्मणयोर्दर्शनम् — सीताविलापः
VR 6.47.19Baroda CE 6.37.18
ततः सीता ददर्शोभौ शयानौ शरतल्पगौ ।
[Baroda CE 6.37.18]tataḥ sītā dadarśobhau śayānau śaratalpagau |
लक्ष्मणं चैव रामं च विसंज्ञौ शरपीडितौ ॥ १९ ॥
lakṣmaṇaṃ caiva rāmaṃ ca visaṃjñau śarapīḍitau || 19 ||
Scholarly Translation
Then Sītā beheld both Lakṣmaṇa and Rāma lying stretched upon a couch of arrows (śayānau śaratalpagau), bereft of consciousness and tormented by shafts (visaṃjñau śarapīḍitau)—
Narrative Context (Verses 19–24): Beholding Rāma and Lakṣmaṇa lying unconscious in the dust with their armor shattered and their bodies bristling like reed-thickets with shafts, Sītā weeps piteously, believing them dead.