Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 47 (Puṣpakam Āropya Sītayā Baddhayo Rāma-Lakṣmaṇayor Darśanam — Sītā-vilāpaḥ)
पुष्पकमारोप्य सीतया बद्धयो रामलक्ष्मणयोर्दर्शनम् — सीताविलापः
VR 6.47.20Baroda CE 6.37.19
विध्वस्तकवचौ वीरौ विप्रविद्धशरासनौ ।
[Baroda CE 6.37.19]vidhvastakavacau vīrau vipraviddhaśarāsanau |
सायकैश्छिन्नसर्वाङ्गौ शरस्तम्बमयौ क्षितौ ॥ २० ॥
sāyakaiśchinnasarvāṅgau śarastambamayau kṣitau || 20 ||
Scholarly Translation
Two heroes with their armor shattered (vidhvastakavacau vīrau), their bows cast far aside (vipraviddhaśarāsanau), every limb gashed by arrows (sāyakaiś chinnasarvāṅgau), lying upon the earth bristling like clumps of reeds with shafts (śarastambamayau kṣitau).
Narrative Context (Verses 19–24): Beholding Rāma and Lakṣmaṇa lying unconscious in the dust with their armor shattered and their bodies bristling like reed-thickets with shafts, Sītā weeps piteously, believing them dead.