Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 47 (Puṣpakam Āropya Sītayā Baddhayo Rāma-Lakṣmaṇayor Darśanam — Sītā-vilāpaḥ)
पुष्पकमारोप्य सीतया बद्धयो रामलक्ष्मणयोर्दर्शनम् — सीताविलापः
† VR 6.47.22† Partial Southern Recension (hemistich omitted in Baroda CE)
† शरतल्पगतौ वीरौ तथाभूतौ नरर्षभौ ।
[Line 1: Southern Recension only]† śaratalpagatau vīrau tathābhūtau nararṣabhau |
दुःखार्ता करुणं सीता सुभृशं विललाप ह ॥ २२ ॥
[Line 2: in Baroda CE 6.37.20]duḥkhārtā karuṇaṃ sītā subhṛśaṃ vilalāpa ha || 22 ||
Scholarly Translation
Those two heroic bulls among men reduced to such a plight upon their bed of arrows (śaratalpagatau vīrau tathābhūtau nararṣabhau)—Sītā, stricken with grief, lamented most piteously and bitterly (duḥkhārtā karuṇaṃ sītā subhṛśaṃ vilalāpa ha).
Narrative Context (Verses 19–24): Beholding Rāma and Lakṣmaṇa lying unconscious in the dust with their armor shattered and their bodies bristling like reed-thickets with shafts, Sītā weeps piteously, believing them dead.