Book 6 · Yuddhakāṇḍa · Sarga 5 (Samudra-tīre Sītām Anusmṛtya Rāmasya Śoka-vilāpaḥ)
समुद्रतीरे सीतामनुस्मृत्य रामस्य शोकविलापः
VR 6.5.12Baroda CE 6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम् ।
[Baroda CE 6.5.12]kadā nu khalu suśroṇīṃ śatapatrāyatekṣaṇām |
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ १२ ॥
vijitya śatrūn drakṣyāmi sītāṃ sphītāmiva śriyam || 12 ||
Scholarly Translation
“When indeed (kadā nu khalu), having vanquished the foes (vijitya śatrūn), shall I behold Sītā of shapely hips and lotus-petal-wide eyes (suśroṇīṃ śata-patrāyatekṣaṇām), like burgeoning royal Fortune herself (sphītām iva śriyam)?
Narrative Context (Verses 7–12): Haunted by Sītā's cry when she was abducted and consumed day and night by the fire of separation, Rāma draws life from sharing the same earth and hearing that she lives.