Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 24 (Rāvaṇena Deva-kanyā-haraṇam — Śūrpaṇakhā-vilāpaḥ — Kālakeya-vadhena Vidyujjihva-vadhaḥ)
रावणेन देवकन्याहरणम् — शूर्पणखाविलापः — कालकेयवधेन विद्युज्जिह्ववधः
VR 7.24.14Baroda CE 7.24.9
हा कथं नु करिष्यामि भर्तुस्तस्मादहं विना ।
[Line 1: in Baroda CE 7.24.9]hā kathaṃ nu kariṣyāmi bhartustasmādahaṃ vinā |
मृत्यो प्रसादयामि त्वां नय मां दुःखभागिनीम् ।
[Line 2: in Baroda CE 7.24.9]mṛtyo prasādayāmi tvāṃ naya māṃ duḥkhabhāginīm |
किन्नु तद्दुष्कृतं कर्म पुरा देहान्तरे कृतम् ॥ १४ ॥
[Line 3: in Baroda CE 7.24.10]kinnu tadduṣkṛtaṃ karma purā dehāntare kṛtam || 14 ||
Scholarly Translation
“Alas, how shall I carry on without that husband of mine (hā kathaṃ nu kariṣyāmi bhartus tasmād ahaṃ vinā)? O Death, I beseech you, lead me away—a sharer in misery (mṛtyo prasādayāmi tvāṃ naya māṃ duḥkha-bhāginīm)! What evil deed indeed was committed by me of old in a former body (kin nu tad duṣkṛtaṃ karma purā dehāntare kṛtam)?
Narrative Context (Verses 13–18): Weeping for bereaved sons, parents, and slain husbands, the captive women beseech Death to take them, curse the frailty of the mortal world, and denounce Rāvaṇa’s shameless cruelty as unworthy of his great might.