Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 34 (Vāli-samīpe Rāvaṇasya Gamanam — Vālinā Kakṣe Baddhvā Catuḥ-samudra-sandhyopāsanam — Vāli-Rāvaṇa-sakhyam)
वालिसमीपे रावणस्य गमनम् — वालिना कक्षे बद्ध्वा चतुःसमुद्रसन्ध्योपासनम् — वालिरावणसख्यम्
VR 7.34.17Baroda CE 7.34.16
द्रक्ष्यन्त्यरिं ममाङ्कस्थं स्रंसदूरुकराम्बरम् ।
[Baroda CE 7.34.16]drakṣyantyariṃ mamāṅkasthaṃ sraṃsadūrukarāmbaram |
लम्बमानं दशग्रीवं गरुडस्येव पन्नगम् ॥ १७ ॥
lambamānaṃ daśagrīvaṃ garuḍasyeva pannagam || 17 ||
Scholarly Translation
“The onlookers shall behold my enemy tucked against my side (drakṣyanty ariṃ mamāṅkastham), his thighs, arms, and robes dangling loose (sraṃsad-ūru-karāmbaram)—Ten-necked Rāvaṇa hanging limp like a serpent in Garuḍa’s grip (lambamānaṃ daśagrīvaṃ garuḍasyeva pannagam)!”
Narrative Context (Verses 13–18): Stepping silently down from Puṣpaka to seize Vālī from behind, black-hued Rāvaṇa is glimpsed by chance yet ignored like a hare by a lion; resolving to tuck his foe under his arm across three oceans, Vālī calmly continues chanting Vedic mantras.